Training en blessures
Een spierverrekking is een blessure die optreedt wanneer je spieren te ver uitrekken of overbelast raken. Deze aandoening gaat gepaard met pijn, zwelling en een beperkte bewegingsuitslag, iets waar iedereen met een actieve levensstijl meerdere keren mee te maken kan krijgen. De ernst kan variëren van een milde verrekking (waarbij slechts enkele spiervezels scheuren) tot een volledige spierruptuur.
Neuromusculaire elektrische stimulatie (NMES) maakt gebruik van elektrische impulsen om spiercontracties op te wekken en wordt voornamelijk in revalidatieomgevingen ingezet om motorische functie te verbeteren, spieratrofie te voorkomen en de algehele fysieke prestaties te verhogen. NMES activeert spieren direct via motorische neuronen of indirect via de zenuwen die de spiergroepen aansturen. Deze techniek vindt brede toepassing in diverse klinische situaties, vooral bij patiënten die herstellen van een beroerte, chronische obstructieve longziekte (COPD) en andere neuromusculaire aandoeningen.
De Achillespees, de sterkste en tegelijk kwetsbaarste pees van ons lichaam, verdient bijzondere aandacht omdat hij een sleutelrol speelt bij onze dagelijkse beweging. Deze massieve bindweefselstructuur verbindt de kuitspieren met het hielbeen en maakt lopen, rennen en springen mogelijk. Juist die voortdurende belasting maakt de pees gevoelig voor ontsteking en letsel.
Spierstimulatie is een moderne methode voor de behandeling van spieren. Op basis van toepassing onderscheiden we over het algemeen twee vormen. Volledige lichaams elektrische spierstimulatie (WB-EMS) en neuromusculaire elektrische stimulatie (NMES) apparaten gebruiken in feite dezelfde impulsen, maar de manier van toepassing en de doelen verschillen aanzienlijk. Beide vormen zijn effectief, maar het is nuttig om zowel de voordelen als de beperkingen te kennen.
Prestatieverbetering (biohacking) is de droom van elke sporter. Het verbeteren van prestaties, bijvoorbeeld bij de voorbereiding op langeafstandslopen, wielrennen, triathlon enz., vereist veel training. De meeste recreatieve sporters hebben daar juist het minst van: zij trainen naast werk, gezin of studie in hun schaarse vrije tijd. In dit artikel laat ik een methode zien waarmee je de efficiëntie van je training kunt "hacken" en zelfs trainingstijd kunt winnen! Deze methode maakt al lange tijd deel uit van medische therapie. In de jaren 70-80 pakten ook sporters het op, maar de techniek destijds maakte precieze apparaten onmogelijk, waardoor de aanvankelijke enthousiasme snel wegebde. De technologie is de afgelopen 5–6 decennia echter enorm verbeterd en tegenwoordig zijn er precieze en effectieve apparaten beschikbaar waarmee we het onderwerp kunnen herintroduceren. Maak kennis met de spierstimulator en het gebruik ervan in de sport.
De Hongaarse sportresultaten gaan voortdurend achteruit; in de meeste sporten raakt de kopgroep steeds verder uit zicht. De belangrijkste reden hiervoor is volgens mij de verouderde trainingsmethoden en het ontbreken van het toepassen van moderne methoden. Daarover kun je lezen in dit artikel. In ons land leeft nog steeds het idee (ook bij trainers en sporters) dat het voldoende is om gewoon veel te trainen. Maar dat concept is al jaren achterhaald.
De meeste mensen weten over ademhaling tijdens hardlopen en andere sporten vooral dat je tijdens inspanning meer moet ademen dan in rust, omdat intensieve beweging meer lucht vraagt. Door de ademhaling te verbeteren kan op celniveau een grotere zuurstoftoevoer bereikt worden, wat vervolgens leidt tot meer vitaliteit, meer spieropbouw, betere herstelprocessen, een sterker immuunsysteem, minder behoefte aan slaap en minder eetlust (goed nieuws voor wie wil afvallen). […]
De term "springersknie" wordt gebruikt voor de ontsteking van de pees (patellaire pees) die de knieschijf (patella) met het scheenbeen verbindt. Deze pees speelt een rol bij het strekken van de knie, in samenwerking met de quadriceps (dijbeenspieren) aan de voorzijde van het bovenbeen. Dat is ook de reden waarom het het vaakst voorkomt bij sporten met herhaalde springbewegingen, zoals basketbal en volleybal. In veel takken van sport is het versterken van de dijspieren noodzakelijk, en waar trainingsprogramma's veel springoefeningen of gewichtsgebonden squats en sprongen bevatten, komt springersknie veel voor. Bij die oefeningen komt er enorme belasting op de pees.
In de lokale sportwereld leeft hardnekkig het idee: “veel en hard trainen — daar heb je alles aan, meer is niet nodig”. Velen denken dat hoe meer ze trainen, hoe meer ze vooruitgaan! Wie het functioneren van het menselijk lichaam en de reacties op belasting niet kent, kan ze daar nog gelijk in geven. De realiteit is echter totaal anders. Tijdens de training overheersen in je lichaam de afbrekende processen, wat voortgang onmogelijk maakt. Het effect van de training ontstaat niet direct tijdens de training, maar daarna, tijdens rust. Dit proces heet regeneratie — het herstelt de door de training "aangeknaagde" voorraden, hecht afgescheurde vezels weer aan, verwijdert metabolieten en bouwt sterkere weefsels op dan daarvoor. Het is bewezen dat de juiste verhouding tussen kwalitatieve training en efficiënte regeneratie de sleutel tot vooruitgang is.
Vibratietrainers genieten grote populariteit omdat ze in korte tijd, bijna zonder te zweten, toch de spieren grondig laten werken. Ze zijn geschikt op elke leeftijd, maar met name op oudere leeftijd kan regelmatige vibratietraining bijzonder gunstig zijn. Maar wanneer mag je ze niet gebruiken? Recente onderzoeksgroepen onderzochten de effecten en tegenindicaties van vibratietherapie voor het hele lichaam. Over de gunstige effecten op de gezondheid schreef ik in een eerder artikel, hier zet ik de tegenindicaties op een rij.
„Ik heb over elektrische stimulatie gelezen en wil graag advies. Ik ben bodybuilder en mijn doel is voornamelijk spiermassa vergroten en het losmaken van spieren. Kunt u mij helpen bij de keuze van het apparaat?” Deze vraag kreeg ik de laatste dagen. Ik denk dat mijn antwoord voor veel mensen interessant kan zijn, dus ik deel het.
