Blog
Dagelijks ontvang ik brieven van mensen die al weken, maanden of soms jaren met klachten rondlopen. Iedereen wordt door dezelfde hoop gedreven: misschien weet ik iets wat andere artsen tot nu toe niet hebben gezegd. Misschien werkt het sneller, misschien nauwkeuriger, misschien wordt het probleem eindelijk opgelost.
Tinnitus – in het Nederlands oorsuizen of oorgefluit – is een toestand waarbij je geluiden in het oor of in het hoofd waarneemt zonder dat daar een externe bron voor is. Dit kan piepen, zoemen, brommen, sissen of zelfs een kloppend geluid zijn. Het is geen op zichzelf staande ziekte, maar een symptoom met vele mogelijke oorzaken.
Als je net begint met thuisgebruik van elektrotherapie-apparaten, schiet je misschien in de stress: TENS, EMS, MENS, IF, iontoforese, tVNS, CES, biofeedback – achter die afkortingen schuilen heel verschillende behandelwijzen. Vaak zit in een multifunctioneel apparaat alles wel, maar de gebruiker weet niet welk programma waarvoor bedoeld is.
Wat hebben artritis, insuline‑resistentie, een lekkende darm en aderverkalking met elkaar gemeen?
Al deze aandoeningen delen hetzelfde stille mechanisme: chronische laaggradige ontsteking. Het goede nieuws: voeding en dagelijkse lichaamsbeweging zijn de twee krachtigste interventiepunten om dit tegen te gaan.
De cranial electrotherapy stimulation (CES) – in het Nederlands schedel elektrotherapeutische stimulatie – is een niet-invasieve, laagintensieve elektrische neuromodulatie die doorgaans wordt toegepast op de oorschelp, het voorhoofd of de slaapregio. De methode vindt zijn oorsprong in de jaren 1950; in moderne vorm werd het door de Amerikaanse FDA in 1979 goedgekeurd – met als klassieke indicaties de behandeling van slapeloosheid (insomnia), angst en depressie. Recente overzichtsstudies geven een gemengd beeld: een meta-analyse uit 2023 [1] vond matig-sterk bewijs voor de anxiolytische, antidepressieve en insomnia-verlagende effecten van CES, terwijl een systematisch overzicht uit 2018 in Annals of Internal Medicine [2] sprak van "matig bewijs" voor klinisch relevante effecten.
Artrose van het duimbasisgewricht – in vaktermen rhizarthrosis of CMC-I artrose – is een slijtageaandoening van het gewricht aan de basis van de duim. Dit gewricht bevindt zich tussen het metacarpaal van de duim en het carpale bot dat trapezium heet, en dankt zijn naam aan de typische zadelvormige gewrichtsoppervlakken: de uiteinden van de twee botten liggen als een zadel op elkaar. Die bijzondere vorm maakt het mogelijk dat je de duim tegenover de andere vingers kunt plaatsen – in medische termen spreekt men van oppositie.
Als je ooit een stimulatie- of TENS-apparaat hebt gebruikt, is je vast opgevallen dat de kabels een plus- en min-aanduiding hebben of dat connectoren verschillende kleuren hebben om de twee zijden te onderscheiden. Veel lezers herinneren zich misschien nog uit oude fysiotherapiepatiëntenkamers dat de positieve elektrode vast op één plaats bleef en de behandelaar de negatieve elektrode naar de pijnlijke punten bewoog. Anderen merken bij moderne TENS-apparaten juist op dat de gebruiksaanwijzing helemaal niet ingaat op elektrodepolariteit.
Er is geen tegenstrijdigheid! De rol van polariteit hangt ervan af met welke stroomvorm het toestel werkt – en dat is goed om even helder te hebben voordat je thuis met een elektrotherapiebehandeling begint.
Lymfoedeem (lymfoedeem) is een chronische, levenslange aandoening zonder eenduidige “graad” – de toestand van de weefsels, de ernst van de zwelling en de klinische klachten veranderen in de loop van de tijd. In de klinische praktijk beschrijft men dit veranderende beeld met het door de International Society of Lymphology (ISL) gestandaardiseerde stadia-systeem. De indeling naar stadium is cruciaal voor het kiezen van de meest effectieve behandelstrategie: per stadium worden andere middelen, andere drukniveaus en andere professionele supervisie aanbevolen.
Armzwelling na borstkanker – internationaal vaak aangeduid als BCRL (breast cancer–related lymfoedeem) – is een van de meest voorkomende langetermijncomplicaties bij patiënten met borstkanker. Op basis van klinische praktijk zal bij 20–30% van de vrouwen die behandeld zijn voor borstkanker in de loop van hun leven een arm-lymfoedeem ontstaan – dus bijna één op de drie overlevenden. Het risico blijft jaren na de operatie bestaan en doet zich vaak pas 2–10 jaar later voor het eerst voor.
Een veelgestelde vraag van mensen met lipoedeem is: “Met welk dieet kan ik mijn klachten verminderen?” In de klinische praktijk is in de afgelopen jaren een duidelijke boodschap ontstaan: een klassieke caloriebeperkte afslankkuur alleen vermindert de omvang van lipoedeemgebieden NIET. Door de biologische eigenschappen van lipoedeemvet reageert een traditionele dieetbenadering niet effectief – mislukte pogingen verergeren bovendien vaak de psychische belasting.
Lipoedeem en lymfoedeem worden vaak door elkaar gehaald – beide gaan gepaard met zwelling, een zwaar gevoel in de benen en huidveranderingen. Klinisch gezien gaat het echter om twee totaal verschillende aandoeningen, met verschillende mechanismen, verschillende behandelingsstrategieën en verschillende keuze van hulpmiddelen. Patiënten leven vaak jaren met een verkeerde diagnose, waardoor de kans op verbetering afneemt.
