Blog
Het woord „biohacking" is het afgelopen decennium vaak genoemd: het slim, doelgericht "oppeppen" van je eigen lichaam met minimale tijds- en geldinvestering. Door werk, gezin en dagelijkse verplichtingen blijft er vaak maar een paar uur per week over om te trainen, terwijl je voor het behoud van spierkracht, uithoudingsvermogen en figuur veel meer zou moeten bewegen. Daarom stappen steeds meer mensen over op spierstimulatie (EMS): met dagelijks 20–30 minuten kun je langere trainingen aanvullen of deels vervangen.
„Ga naar fysiotherapie.” – zegt men in de spreekkamer, en jij knikt terwijl je geen idee hebt naar wie je precies moet gaan. Fysiotherapeut? Fysische therapeut? Is dat hetzelfde? En waar past de masseur in, en die zogenaamde „medical fitness”-trainer waar de buurman het over had? Revalidatie is teamwerk, maar als je niet weet wie wat doet, klop je makkelijk bij de verkeerde deur aan – en verlies je waardevolle weken.
Er bestaat een kloof tussen „ik kan het een beetje bewegen" en „ik gebruik het volledig”. Die kloof wordt overbrugd door de belasting. Revalidatie draait namelijk niet om rust, maar om geleidelijk en doordacht opgebouwde belasting – dat is wat weefsels, spieren en het zenuwstelsel terugbrengt naar normale functie.
De meest voorkomende fout is extremen: of je bent te voorzichtig en doet maandenlang in feite oefeningen zonder belasting (en er is geen noemenswaardige vooruitgang), of je gaat te snel en overbelast. In dit artikel leg ik uit in welke logische volgorde belasting wordt opgebouwd, hoe je veilig een stapje hoger gaat en welk hulpmiddel waar helpt.
Dagelijks ontvang ik brieven van mensen die al weken, maanden of soms jaren met klachten rondlopen. Iedereen wordt door dezelfde hoop gedreven: misschien weet ik iets wat andere artsen tot nu toe niet hebben gezegd. Misschien werkt het sneller, misschien nauwkeuriger, misschien wordt het probleem eindelijk opgelost.
Tinnitus – in het Nederlands oorsuizen of oorgefluit – is een toestand waarbij je geluiden in het oor of in het hoofd waarneemt zonder dat daar een externe bron voor is. Dit kan piepen, zoemen, brommen, sissen of zelfs een kloppend geluid zijn. Het is geen op zichzelf staande ziekte, maar een symptoom met vele mogelijke oorzaken.
Als je net begint met thuisgebruik van elektrotherapie-apparaten, schrik je misschien: TENS, EMS, MENS, IF, iontoforese, tVNS, CES, biofeedback – achter die afkortingen schuilen heel verschillende behandelwijzen. Het is een veelgemaakte val dat een multifunctioneel apparaat alle opties heeft, maar de gebruiker niet weet welk programma waarvoor bedoeld is.
Wat hebben artritis, insuline‑resistentie, een lekkende darm en aderverkalking met elkaar gemeen?
Al deze aandoeningen delen hetzelfde stille mechanisme: chronische laaggradige ontsteking. Het goede nieuws: voeding en dagelijkse lichaamsbeweging zijn de twee krachtigste interventiepunten om dit tegen te gaan.
De cranial electrotherapy stimulation (CES) – in het Nederlands schedel elektrotherapeutische stimulatie – is een niet-invasieve, laagintensieve elektrische neuromodulatie die doorgaans wordt toegepast op de oorschelp, het voorhoofd of de slaapregio. De methode vindt zijn oorsprong in de jaren 1950; in moderne vorm werd het door de Amerikaanse FDA in 1979 goedgekeurd – met als klassieke indicaties de behandeling van slapeloosheid (insomnia), angst en depressie. Recente overzichtsstudies geven een gemengd beeld: een meta-analyse uit 2023 [1] vond matig-sterk bewijs voor de anxiolytische, antidepressieve en insomnia-verlagende effecten van CES, terwijl een systematisch overzicht uit 2018 in Annals of Internal Medicine [2] sprak van "matig bewijs" voor klinisch relevante effecten.
Artrose van het duimbasisgewricht – in vaktermen rhizarthrosis of CMC-I artrose – is een slijtageaandoening van het gewricht aan de basis van de duim. Dit gewricht bevindt zich tussen het metacarpaal van de duim en het carpale bot dat trapezium heet, en dankt zijn naam aan de typische zadelvormige gewrichtsoppervlakken: de uiteinden van de twee botten liggen als een zadel op elkaar. Die bijzondere vorm maakt het mogelijk dat je de duim tegenover de andere vingers kunt plaatsen – in medische termen spreekt men van oppositie.
De meeste thuis-elektrotherapieapparaten werken met twee elektroden: de stroom loopt van de ene (positief, anode) naar de andere (negatief, kathode). Bij behandelingen die gelijkstroom (DC, galvaan) gebruiken hebben die twee polen verschillende fysiologische effecten. Bij wisselstroom- of bifasische behandelingen wisselt de polariteit echter continu, waardoor de kwestie praktisch gezien weinig betekenis heeft.
Lymfoedeem (lymfoedeem) is een chronische, levenslange aandoening zonder eenduidige “graad” – de toestand van de weefsels, de ernst van de zwelling en de klinische klachten veranderen in de loop van de tijd. In de klinische praktijk beschrijft men dit veranderende beeld met het door de International Society of Lymphology (ISL) gestandaardiseerde stadia-systeem. De indeling naar stadium is cruciaal voor het kiezen van de meest effectieve behandelstrategie: per stadium worden andere middelen, andere drukniveaus en andere professionele supervisie aanbevolen.
