Blog
De cranial electrotherapy stimulation (CES) – in het Nederlands schedel elektrotherapeutische stimulatie – is een niet-invasieve, laagintensieve elektrische neuromodulatie die doorgaans wordt toegepast op de oorschelp, het voorhoofd of de slaapregio. De methode vindt zijn oorsprong in de jaren 1950; in moderne vorm werd het door de Amerikaanse FDA in 1979 goedgekeurd – met als klassieke indicaties de behandeling van slapeloosheid (insomnia), angst en depressie. Recente overzichtsstudies geven een gemengd beeld: een meta-analyse uit 2023 [1] vond matig-sterk bewijs voor de anxiolytische, antidepressieve en insomnia-verlagende effecten van CES, terwijl een systematisch overzicht uit 2018 in Annals of Internal Medicine [2] sprak van "matig bewijs" voor klinisch relevante effecten.
Artrose van het duimbasisgewricht – in vaktermen rhizarthrosis of CMC-I artrose – is een slijtageaandoening van het gewricht aan de basis van de duim. Dit gewricht bevindt zich tussen het metacarpaal van de duim en het carpale bot dat trapezium heet, en dankt zijn naam aan de typische zadelvormige gewrichtsoppervlakken: de uiteinden van de twee botten liggen als een zadel op elkaar. Die bijzondere vorm maakt het mogelijk dat je de duim tegenover de andere vingers kunt plaatsen – in medische termen spreekt men van oppositie.
Als je ooit een stimulatie- of TENS-apparaat hebt gebruikt, is je vast opgevallen dat de kabels een plus- en min-aanduiding hebben of dat connectoren verschillende kleuren hebben om de twee zijden te onderscheiden. Veel lezers herinneren zich misschien nog uit oude fysiotherapiepatiëntenkamers dat de positieve elektrode vast op één plaats bleef en de behandelaar de negatieve elektrode naar de pijnlijke punten bewoog. Anderen merken bij moderne TENS-apparaten juist op dat de gebruiksaanwijzing helemaal niet ingaat op elektrodepolariteit.
Er is geen tegenstrijdigheid! De rol van polariteit hangt ervan af met welke stroomvorm het toestel werkt – en dat is goed om even helder te hebben voordat je thuis met een elektrotherapiebehandeling begint.
Lymfoedeem (lymfoedeem) is een chronische, levenslange aandoening zonder eenduidige “graad” – de toestand van de weefsels, de ernst van de zwelling en de klinische klachten veranderen in de loop van de tijd. In de klinische praktijk beschrijft men dit veranderende beeld met het door de International Society of Lymphology (ISL) gestandaardiseerde stadia-systeem. De indeling naar stadium is cruciaal voor het kiezen van de meest effectieve behandelstrategie: per stadium worden andere middelen, andere drukniveaus en andere professionele supervisie aanbevolen.
Armzwelling na borstkanker – internationaal vaak aangeduid als BCRL (breast cancer–related lymfoedeem) – is een van de meest voorkomende langetermijncomplicaties bij patiënten met borstkanker. Op basis van klinische praktijk zal bij 20–30% van de vrouwen die behandeld zijn voor borstkanker in de loop van hun leven een arm-lymfoedeem ontstaan – dus bijna één op de drie overlevenden. Het risico blijft jaren na de operatie bestaan en doet zich vaak pas 2–10 jaar later voor het eerst voor.
Een veelgestelde vraag van mensen met lipoedeem is: “Met welk dieet kan ik mijn klachten verminderen?” In de klinische praktijk is in de afgelopen jaren een duidelijke boodschap ontstaan: een klassieke caloriebeperkte afslankkuur alleen vermindert de omvang van lipoedeemgebieden NIET. Door de biologische eigenschappen van lipoedeemvet reageert een traditionele dieetbenadering niet effectief – mislukte pogingen verergeren bovendien vaak de psychische belasting.
Lipoedeem en lymfoedeem worden vaak door elkaar gehaald – beide gaan gepaard met zwelling, een zwaar gevoel in de benen en huidveranderingen. Klinisch gezien gaat het echter om twee totaal verschillende aandoeningen, met verschillende mechanismen, verschillende behandelingsstrategieën en verschillende keuze van hulpmiddelen. Patiënten leven vaak jaren met een verkeerde diagnose, waardoor de kans op verbetering afneemt.
Een van de belangrijkste, maar vaak onderschatte onderdelen van de behandeling van lipöedeem is regelmatige beweging. Klinische studies geven een duidelijke boodschap: geïsoleerde pneumatische compressie of compressiekleding alleen levert niet zulke duurzame resultaten als een gecombineerde behandeling aangevuld met beweging. De spierpompfunctie (kuit-, dij- en bovenarmspieren) verbetert aantoonbaar de veneuze terugstroom en de doorstroming van lymfevocht – dit is vooral nuttig bij lipöedeem-patiënten, waarbij de toegenomen weefselmassa de vochtstroom al van meet af aan belemmert.
Lipoedeem is een chronische, symmetrische, afwijkende ophoping van onderhuids vetweefsel, die typisch de heupen, dijen, kuiten en bovenarmen aantast. Het treft vrijwel uitsluitend vrouwen en begint vaak in verband met hormonale levensfasen (puberteit, zwangerschap, menopauze). Lipoedeem wordt NIET veroorzaakt door klassieke obesitas, en een dieet alleen verkleint de omvang van de ledematen niet.
De lymfe‑reconstructieoperatie is een overkoepelende term voor microsurgische en chirurgische technieken die tot doel hebben de doorbloeding van een beschadigd of onvoldoende ontwikkeld lymfestelsel te verbeteren of te herstellen, of om chronisch opgehoopt weefselvolume te verminderen. In het afgelopen decennium hebben ontwikkelingen in microschirurgie en beeldvorming (indocyaninegroen‑lymfografie, MR‑lymfangiografie) de chirurgische mogelijkheden aanzienlijk uitgebreid, waardoor een operatie ook bij stadium 2 lymfoedeem een reële optie is geworden.
Vaginisme is geen aanstellerij, geen "fout" en geen schandaal om je voor te schamen. Het is een echte, behandelbare aandoening die door lichaam en geest samen ontstaat — en die ook samen opgelost kan worden. In dit artikel lopen we rustig en gedetailleerd door wat er in het lichaam gebeurt, waarom het ontstaat en hoe je stap voor stap een geduldig behandelplan kunt opbouwen.
