Blog
Je kent het beeld vast: putjes in de huid aan de binnenzijde van de dijen, op de billen of rond de buik, een sinaasappelhuid-achtig uiterlijk dat noch sporten, noch strenge diëten volledig doet verdwijnen. Dit is cellulite – officieel gynoid lipodystrophia – en het houdt niet uitsluitend verband met lichaamsgewicht, en is niet alleen een esthetische ergernis.
Incontinentie – het probleem met het ophouden van urine of ontlasting – betekent dat iemand urine niet kan tegenhouden of de ontlasting niet kan controleren. Dit is geen natuurlijk onderdeel van het ouder worden en je hoeft er niet aan te "wennen". Naar schatting kampen in Hongarije ongeveer 500.000 mensen met enige vorm van incontinentie, maar uit schaamte zwijgen velen erover.
In mijn praktijk merk ik dat de meeste patiënten denken dat er geen andere oplossing is dan de "volwassen" luier. Toch kan een gerichte training van de bekkenbodemspieren – eventueel ondersteund met elektrostimulatie – in een groot deel van de gevallen een duidelijke verbetering opleveren.1
Als je een prostatectomie hebt ondergaan — dus een prostaatoperatie — merk je waarschijnlijk dat je erecties veranderd zijn na de ingreep. Dit is niet jouw schuld en het is doorgaans geen onomkeerbare, blijvende toestand. Het is het gevolg van een biologisch proces dat beïnvloedbaar is.
Hier zijn de belangrijkste zaken om te weten!
Als je een hernia hebt, heb je waarschijnlijk al het advies gekregen: „Doe regelmatig oefeningen, en het wordt beter.” Dat is waar — maar slechts ten dele. Fysiotherapie is fundamenteel en noodzakelijk, maar in veel gevallen op zichzelf niet voldoende.
In dit artikel vind je enkele belangrijke informatie over hoe je jezelf kunt helpen.
Als je een chronische luchtwegaandoening hebt – COPD, cystische fibrose of terugkerende bronchitis – ken je waarschijnlijk het gevoel dat je longen vol zitten, maar dat hoesten ze niet echt oplost. Dit is geen onoplettendheid: het probleem heeft een fysieke oorzaak die gewoon hoesten alleen niet kan verhelpen.
Een gedetailleerde beschrijving van het herroepingsrecht vindt u in de algemene voorwaarden. We hebben hier alleen de belangrijkste informatie samengevat.
Wij bieden garantie en service na de garantie op apparaten die zijn gekocht in de webwinkel JouwZorgWinkel.nl, die wordt beheerd door Scart Kft.
Spierstimulatie is tegenwoordig een breed bekende en veelgebruikte methode in de geneeskunde, revalidatie en sport. Met behulp van elektrische impulsen kunnen spieren tot samentrekking worden aangezet, wat de tonus verbetert, het uithoudingsvermogen vergroot en het herstel na letsels ondersteunt. De meeste mensen kennen spierstimulatie als EMS/NMES, en dat is ook het meest gangbare in de dagelijkse praktijk; er bestaat echter een oudere en in krachtontwikkeling aantoonbaar effectieve methode: de Kotz-stimulatie, ook wel Russische stimulatie genoemd.
Als je met spasticiteit leeft, weet je hoe frustrerend het is wanneer je spieren niet meewerken. Ze spannen aan, worden stijf en trekken krampachtig samen – alsof je eigen lichaam zich tegen je keert. Lopen wordt moeizamer, dagelijkse handelingen worden een uitdaging. En misschien wel het ergst: je kunt het gevoel krijgen dat je aan deze aandoening overgeleverd bent.
Spasticiteit is echter niet onomkeerbaar. In de afgelopen decennia is de neurorevalidatie sterk verbeterd en bestaan er nu ook thuis toepasbare methoden die kunnen helpen de spierspanning te verminderen en de bewegingscontrole terug te winnen. Een van deze methoden is NMES (neuromusculaire elektrische stimulatie) therapie.
De interferentiële behandeling (Interferential Current Therapy, IFC) is een geavanceerde vorm van elektrotherapie die met de combinatie van twee stromen met verschillende frequenties diepe weefsels stimuleert. Deze middenfrequente stroom (meestal rond 4 kHz) ondervindt minder huidweerstand en kan daardoor dieper doordringen — daarom is het bijzonder geschikt voor de behandeling van skeletspieren en gewrichtsklachten waarbij de pijnbron diep onder de huid ligt.
Peroneusverlamming kan zowel het centrale als het perifere zenuwstelsel treffen, hoewel perifere oorzaken vaker voorkomen. De aandoening treft vooral de gemeenschappelijke peroneuszenuw (nervus peroneus communis), die aftakt van de nervus ischiadicus en rond de kop van het kuitbeen (fibula) loopt, waardoor hij door zijn oppervlakkige ligging en anatomische verloop bijzonder kwetsbaar is.
