De ziekte van Peyronie valt de „mannelijkheid” aan
De ziekte van Peyronie is een afwijking aan de penis. Er ontstaan harde knobbels in de penis die een steeds grotere kromming veroorzaken. In sommige gevallen is het pijnlijk en in gevorderde stadia belemmert het seksueel contact. Toch zoekt maar een klein deel van de getroffenen medische hulp uit schaamte. Als je klachten merkt, raadpleeg dan een arts – een uroloog of androloog is de juiste specialist. Hoe eerder je de behandeling start, hoe groter de kans dat je de progressie kunt stoppen of de klacht kunt wegnemen. Lees verder voor details!
Wat is de ziekte van Peyronie?
Een erectie van de penis ontstaat doordat bij seksuele prikkeling bloed naar de in de lengte lopende zwellichamen (corpora cavernosa) stroomt. De zwellichamen zetten uit, de druk neemt toe en de penis wordt stijf. De ziekte van Peyronie is een knobbel in de bindweefsellaag die de zwellichamen omhult. Het aantal elastische vezels neemt af, terwijl fibrine en collageen toenemen en er kalk tussen wordt afgezet. Als gevolg is de knobbel kraak-/beengehard – men noemt dit een "plaak".
De kromming is vooral zichtbaar in erectie (in ernstige gevallen ook in rust), omdat de plaak het omhulsel van de zwellichamen verhindert mee uit te zetten tijdens de erectie. Richting de plaak toe kan er dus niet worden uitzet en vervormt het weefsel, waardoor het krom trekt. Dit kan pijn, erectiestoornissen en zelfs impotentie veroorzaken.
Naarmate de kromming toeneemt, wordt het probleem ernstiger:
- bij een kromming van 5-20° is gemeenschap meestal nog mogelijk,
- bij 20-45° wordt geslachtsgemeenschap lastig,
- bij meer dan 45° is geslachtsgemeenschap vaak onmogelijk.
De precieze oorzaak van het ontstaan van de ziekte van Peyronie is nog niet helemaal duidelijk. Voor de vorming van de penisplaak is het eiwit fibrine verantwoordelijk. Dit eiwit speelt een belangrijke rol bij het gezond houden van weefsels (onder meer bij de bloedstolling en de vorming van littekenweefsel). Te veel fibrine kan leiden tot stolselvorming en zo hartaanvallen, beroertes of longembolie veroorzaken.
Bij de ziekte van Peyronie kan een microscopisch letsel aan de penis (of door andere oorzaken) ertoe leiden dat fibrine uit de bloedcirculatie in de penis terechtkomt en zich daar afzet. Dit vormt de basis voor de ontwikkeling van de plaak.
Bij de ontwikkeling van Peyronie spelen ook mee:
- diabetes en roken die het fibrineniveau verhogen,
- chronische prostaatontsteking,
- chronische afwijkingen van de kliertjes rond de urethra,
- aanzienlijk verhoogde seksuele activiteit.
Wanneer moet je een arts bezoeken?
ALGEMEEN GELDT: hoe eerder de behandeling start, hoe groter de kans op succes. Als je maanden blijft uitstellen, kun je het tijdvenster missen waarin het proces nog omkeerbaar is.
In een deel van de gevallen verdwijnt het probleem vanzelf (helaas is dat minder vaak het geval). Het komt vaker voor dat het zonder behandeling niet vanzelf overgaat.
Als de vorm van je penis recent veranderd is, scheef staat of je een knobbel voelt, zoek dan zo snel mogelijk een specialist op bij een urologie- of andrologiekliniek. In een vroeg stadium is de ziekte van Peyronie met bepaalde medicijnen te behandelen; naarmate de tijd verstrijkt, wordt de kans op geschikte behandeling kleiner.
Hoe kun je de ziekte van Peyronie behandelen?
De behandeling van Peyronie (PD) is een therapeutisch dilemma voor artsen en er is geen "gouden standaard" — op dit moment is er geen gegarandeerd succesvolle behandeling.
Een deel van de behandelingen kan alleen in de medische praktijk worden uitgevoerd, maar er zijn ook thuisbehandelingen die je onder begeleiding van je arts kunt toepassen.
Medicijnen
Met orale medicijnen is het doel de plaakgrootte, de pijn in de penis en de kromming te verminderen. Het nadeel van orale medicatie is dat veel van de stof in het spijsverteringsstelsel afgebroken wordt en slechts een zeer klein deel daar terechtkomt waar het nodig is: in de penis.
Intralesionele injectie
Rond de plaak wordt geneesmiddel geïnjecteerd. Ja, de naald wordt direct in de penis ingebracht… Dat kan uiteraard alleen door een deskundige arts onder strikt steriele omstandigheden worden gedaan, en het is geen prettige methode.
Training van de zwellichamen
Het doel van deze behandeling is revalidatie, niet seksueel genot. Het fysieke "trainen" van de zwellichamen met een vacuümpenispomp is zeer effectief.
De vacuümopbouw in een buis over de penis veroorzaakt binnen 60-90 s een erectie die 2-3 minuten moet worden aangehouden. Na het laten ontsnappen van het vacuüm verdwijnt de erectie. Herhaal de oefening dan 4-5 keer, dagelijks.
Het verbetert effectief de arteriële bloedtoevoer van de penis en omliggende weefsels en verhoogt daarmee de zelfherstellende processen van het lichaam. Volgens sommige meningen worden ook macrofagen (bepaalde witte bloedcellen) geactiveerd die beginnen met het afbreken van overtollig fibrine, wat tot het losser worden van de plaak kan leiden.
Klik hier voor vacuümpenispompen. Het meest geschikte apparaat voor dit doel is de Rehabi PVT, een specifiek voor "training" ontworpen medisch apparaat. Andere toestellen uit dit productsegment kunnen ook gebruikt worden, hoewel de meeste erectiehulpmiddelen vooral bedoeld zijn voor erectiestoornissen.
Ultrageluidtherapie
Hier wordt een van de effecten van ultrageluid, de "fonoforese", benut. Ultrageluid wordt gebruikt zodat de trillingen de werkzame stof via de huid naar de zwellichamen "slaan".
Het geneesmiddel in crème- of gelvorm wordt op de huid boven de plaak aangebracht en vervolgens met ultrageluid op lage intensiteit gedurende 2-3 minuten in langzame, cirkelende bewegingen over de plaak bewogen.
Fonoforese met ultrageluid wordt meestal in een fysiotherapiepraktijk toegepast, maar met een therapeutisch ultrageluidapparaat voor thuis, na het aanleren van de eenvoudige techniek en voldoende instructie, kan het ook veilig thuis worden uitgevoerd.
Een geschikt apparaat hiervoor is de M-Sonic 950, die je via de link kunt aanschaffen.
Iontoforese
Deze methode maakt gebruik van een zwakke en ongevaarlijke elektrische stroom.
Elektrisch geladen (ionische) werkzame stoffen bewegen onder invloed van een elektrisch veld tussen de twee polen. Een groot voordeel is dat de werkzame stof direct en in hoge dosering op de plaats terechtkomt waar hij nodig is – direct in de plaak. En dat zonder prik. Iontoforesebehandelingen worden ook in fysiotherapiepraktijken aangeboden, maar - na goede instructie - zijn ze thuis uitvoerbaar met een iontoforese-apparaat. Bijvoorbeeld het Genesy SII-apparaat kan geschikt zijn en is via de link verkrijgbaar.
De keuze en het voorschrijven van stoffen voor iontoforese is de taak van de behandelend arts. Voor iontoforese zijn in water oplosbare werkzame stoffen nodig, zoals injectievloeistoffen. Vaak gebruikte middelen zijn verapamil, lidocaïne en dexamethason of een "cocktail" daarvan.
Volgens studies moet verapamil in een vroeg stadium worden gestart, wanneer de kromming nog minder dan 30° is en de plaak nog niet begint te verkalken. Patiënten wiens plaak na 3 maanden verapamilbehandeling niet reageerden, kregen later vaker een operatie.
Softlaser
Softlaserbehandeling vermindert effectief de grootte van de plaak. Hiervoor is minimaal 3 maanden dagelijkse (dus volgehouden) behandeling nodig. Belangrijk is te weten dat je daarna niet zomaar kunt stoppen; onderhoudsbehandelingen kunnen worden teruggebracht naar 2-3 keer per week.
Uit een studie bleek dat het gunstige effect na een succesvolle 3 maanden durende therapie 9 maanden na volledige stopzetting verdwenen was. Het is dus belangrijk om langdurig en regelmatig te behandelen.
Er kan ook een sterker effect worden gezien wanneer een intralesionele verapamilinjectie wordt gegeven gevolgd door langdurige softlasercombinatie, dan bij softlaser alleen.
Softlaser is een veilige behandelmethode die bij langdurig gebruik behulpzaam kan zijn.
Voor de behandeling van de plaak kan het Personal Laser L400 apparaat geschikt zijn, bij een behandeling van 5-8 Joule (20 seconden/punt). Het Personal Laser L400-apparaat vind je via deze link.
Chirurgische ingreep
Een operatie verdient pas de voorkeur na tenminste 3 maanden stabiele toestand. Dan wordt ofwel de plaak verwijderd, of aan de tegenovergestelde zijde wordt het bindweefsel ingekort. Successen zijn vaak gedeeltelijk en kunnen restverschijnselen geven, bijvoorbeeld incontinentie of impotentie… een operatie moet je alleen als laatste redmiddel overwegen…
Ik heb al gezegd dat je bij de eerste tekenen meteen een specialist moet raadplegen, want in een vroeg stadium kan de ziekte van Peyronie behandelbaar zijn! Als iontoforese of ultrageluid wordt voorgesteld, kun je dat in een fysiotherapiepraktijk laten doen of, als het ontbreken van intimiteit je stoort, een thuissysteem voor ultrageluid en/of iontoforese aanschaffen en jezelf veilig behandelen. Gebruik bij de behandeling alleen middelen die je arts heeft voorgeschreven!
