Triatleet Petsuk Zoltán over zijn ervaringen met elektrostimulatie
In de zomer van 2018 won de Merida-renner ExtremeMan het nationale kampioenschap langeafstandstriatlon, en Petsuk Zoltán werd de winnaar. Het is een ware krachtproef: 3800 meter zwemmen, gevolgd door 180 km fietsen en afgesloten met een marathonafstand (42 km). Voor dit alles had Zoli slechts 8 uur en 20 minuten nodig. Na dat grote succes begon echter een sluipend probleem zijn dagelijks leven te overschaduwen. Hij won de wedstrijd al terwijl hij last had van pijn ter hoogte van de hiel, maar wat eerst nog draaglijk was verergerde tegen de herfst zodanig dat kwalitatief trainen onmogelijk werd. Hij kreeg verschillende behandelingen zonder resultaat en rust hielp niet. Door een toevallige ontmoeting kwamen we met elkaar in contact. Tijdens ons eerste gesprek bleek dat hij zelfvertrouwen verloor en, worstelend met de blessure, begon te denken dat zijn loopbaan als professionele prestatiegerichte atleet misschien voorbij was.
Dr. Zátrok Zsolt (ZZs): Wanneer begonnen je klachten? Wat merkte je?
Petsuk Zoltán (PZ): Al ongeveer twee jaar voel ik iets aan mijn achillespees. Maar de pijn was draaglijk en liet me trainen. Sterker nog: ondanks dat kon ik het ExtremeMan winnen. Tegen het einde van de zomer werd het echter bijna onopgemerkt erger. Eerst dacht ik dat ik niet goed herstelde of te weinig mineralen aanvulde. Ik stopte niet met trainen, in de hoop dat het zou overgaan. Dag na dag werd het slechter, en op een gegeven moment kon ik geen hardlooptraining meer afmaken. Soms stopte de pijn me al tijdens de warming-up.
ZZs: Naar wie ben je met je klachten gegaan?
PZ: Er is weinig informatie over waar een sporter terecht kan. In de zogenaamde "sportartsenpraktijken" onderzoeken ze niet veel; vaak gaat het vooral om het afgeven van medische verklaringen. Je zoekt via je netwerk wie ze aanraden. Het is vrij moeilijk degene te vinden die echt kan helpen. Met mijn klacht ben ik bij meerdere artsen geweest. Ze stuurden me naar het laboratorium en voor röntgen, en er werd een steroïde-injectie voorgesteld. Wat natuurlijk nonsense is bij een topsporter... Toen liep ik jou toevallig tegen het lijf.
ZZs: Door de regelmatige en zeer hoge trainingsbelasting ontwikkelde zich een overbelastingsontsteking in de achillespees. Ik adviseerde het ontstekingsbehandelingprogramma met microstroom (MENS) van het Triathlon Pro sport apparaat. In het begin leek je er wat terughoudend tegenover te staan. Wat was de reden?
PZ: Ik had eerder geen ervaring met elektrotherapie. Ik had er niet veel over gehoord en kon moeilijk geloven dat het met een paar geplakte tappetjes iets kon oplossen wat me al jaren kwelde. Natuurlijk was ik daardoor wantrouwig. Daarna bleef je ernaar vragen en begon ik het toch te gebruiken. Al na de eerste paar behandelingen voelde ik dat het effect had. Daarom plakte ik de elektroden steeds vaker op. In ongeveer 4 tot 6 weken verdwenen mijn klachten die al twee jaar aanhielden. Bovendien kon ik al na enkele behandelingen weer beginnen met belasten, en zelfs deelnemen aan winterse trailruns — en weer winnen, wat goed deed voor mijn motivatie.
ZZs: Hoe ontwikkelde je "relatie" met het apparaat?
PZ: In het begin concentreerde ik me alleen op mijn hiel. Daarom nam ik het overal mee naartoe. Het was bij me toen we bijvoorbeeld voor ontspanning een bergwandeling maakten, wat een totaal andere beweging is en spieren aanspreekt die ik normaal niet veel gebruik. Ik dacht: nu probeer ik herstel eens. Je zei zo vaak dat het de verwijdering van melkzuur versnelt... en zo was het ook. Ik verwachtte veel spierpijn, maar 's ochtends werd ik juist wakker met frisse spieren.
Sindsdien gebruik ik het regeneratieprogramma vaak na zwaardere inspanningen. Ik vind het effectief en dus nuttig. Ik ben het gaan waarderen.
ZZs: Ik merkte dat met het afnemen van je pijn ook je zelfvertrouwen terugkwam. Alsof je was omgeruild. Je beweegt weer vol kracht.
PZ: Ja... de pijn en het idee dat mijn doelen verdwenen leidden me echt naar een dieptepunt. Gelukkig kan ik me er nu niet eens meer aan herinneren. Als je halverwege een 70.3 binnen vier uur zit, en dat ook nog eens in een sterk internationaal veld... dat helpt je zelfvertrouwen enorm. (2019.07.14 Astana, Kazachstan, Ironman 70.3, Petsuk Zoltán behaalde de absolute 5e plaats bij de profs met een uitstekende tijd van 3:56:49 – red.)
ZZs: Heb je de programma's gebruikt die de spiercapaciteit beïnvloeden?
PZ: Tot nu toe durfde ik daar niet aan te beginnen! De methode was onbekend en ik was bang dat ik halverwege de voorbereiding iets zou verprutsen.
Onlangs behaalde ik bij de Ironman 70.3 in Astana een 5e plek en bij het analyseren van de wedstrijddetails merkte ik dat ik alleen op de fiets achterbleef bij de wereldtop. Ik postte dat dit een typisch Hongaars probleem is: we zijn op de fiets zwakker dan de wereldtop.
Tijdens de voorbereiding heb ik veel en intensief gefietst en vele kilometers gemaakt... en toch. Ik neig ertoe je gelijk te geven dat Duitsers, Amerikanen, Engelsen misschien iets anders doen. Ze zetten bijvoorbeeld spierstimulatie in ter voorbereiding van hun spieren.
ZZs: In een begin-van-het-jaar 10-weekse "zelftest" heb ik laten zien hoeveel reserves er in de spieren zitten en hoe je die met stimulatie kunt "ontginnen"….
PZ: Ja, ik las je artikel en bekeek de gegevens. Met de ervaring van de wedstrijd in Astana erbij denk ik dat we stimulatie niet langer kunnen uitstellen in mijn fietsvoorbereiding. Kan ik op je advies rekenen?
ZZs: Is dat een vraag?? 🙂 Op welke wedstrijd bereid je je nu voor?
PZ: Ik wil mijn titel op de ExtremeMan verdedigen. De start is over slechts enkele weken.
Zátrok Zsolt: Succes met de wedstrijd! Dank dat je je verhaal hebt gedeeld!
Petsuk Zoltán: Bedankt voor je advies!
Petsuk Zoltán gebruikt een Triathlon Pro apparaat ter ondersteuning van zijn voorbereiding
