Levensgevende elektriciteit. Wist je dat?
Tegenwoordig gelooft de meeste arts in de biochemische oorsprong van ziekten en probeert die met medicijnen te behandelen. Miljarden mensen krijgen dagelijks medicijnen, maar het aantal geregistreerde zieken vermindert niet; het blijft juist toenemen. Ik vermoed dat het concept dat voor alles een medicijn is, mank gaat. Het leven bestaat namelijk niet alleen uit naast elkaar geplaatste chemische moleculen!
De tekenen van leven
Je bent vast wel eens op de intensive care geweest of hebt op z’n minst op een film gezien hoe monitors bij het ziekenbed continu piepen en de levenskenmerken tonen. Er zijn twee hoofdparameters waaraan leven gekoppeld is. De één is de elektrische activiteit van de hersenen (zichtbaar op de EEG-golf, dat is het ElektroEnkephaloGram), de ander is de elektrische activiteit van het hart (zichtbaar op de EKG-golf, dat is het ElektroKardioGram).
Het is voor 100% bewezen dat leven aanwezig is zolang deze elektromagnetische golven aantoonbaar en zichtbaar zijn. Wanneer de elektromagnetische activiteit ophoudt, verdwijnt daarmee ook het leven.
De belangrijkste levenskenmerken van het menselijk lichaam zijn van elektrische aard.
De werking van de hersenen en het menselijk lichaam berust op elektriciteit
Het is ook aangetoond dat de werking van je lichaam door je hersenen met elektrische signalen wordt gereguleerd, waarbij bepaalde chemische stoffen nauw samenwerken. Met andere woorden: het menselijk lichaam is een elektrochemische eenheid.
De elektrische signalen tussen zenuwcellen worden door chemische stoffen doorgegeven. Hun rol kan zowel boodschapper (messenger) als prikkeloverdrager (transmitter) zijn. De werking wordt echter in wezen bepaald door elektrische signalen, zowel in de perifere zenuwbanen als in het centrale zenuwstelsel.
Elke chemische reactie die in je lichaam plaatsvindt, hangt nauw samen met elektrische activiteit, je zou zelfs kunnen zeggen dat deze elektrische activiteit die processen aanstuurt.
Licht, kleuren, geluiden, geuren, smaken, temperatuur, lichaamshouding enz. creëren in je hersenen het waarnemen. Wat je als werkelijkheid ervaart, is niets anders dan de weergave van een buitengewoon complexe en gecompliceerde elektrische activiteit.
Fotons die je oog bereiken, veranderingen in luchtdruk, smaakmoleculen op je tong, luchtdeeltjes in je neus, fysieke aanraking van elk deel van je lichaam — al deze prikkels worden omgezet in elektrische signalen. Elektriciteit is de fundamentele aard van je hersenen en je lichaam.
Waarom behandelen ze met medicijnen?
Je kunt je terecht afvragen: als je lichaam op elektrische principes werkt, waarom behandelen artsen dan niet met een vorm van elektriciteit, maar met chemische stoffen, met medicijnen?
Bovendien is bekend dat een groot deel van de medicijnen slechts symptomatisch werkt. Het lijkt alsof het niet de bedoeling is dat je volledig geneest. Het is genoeg als een bepaalde parameter naar de waarde wordt gebracht die het behandelprotocol vereist.
Waarom dat zo is? Nou... daarover heb ik mijn mening opgeschreven.
Elektrotherapie of medicijnen
Elektriciteit is voor de meeste mensen iets onzichtbaars en onaantastbaars. Een behandeling met zo'n "ding" is voor veel mensen onbegrijpelijk en daarom minder acceptabel.
Een medicijn in tablet- of capsulevorm is echter tastbaar: je kunt het aanraken, ruiken, doorslikken. Je kunt zelfs het gevoel hebben dat het zich door je lichaam verspreidt. Overal... terwijl juist je prostaat of je nier behandeld moet worden, werkt het medicijn op je hele lichaam, op al je cellen. Een beetje daar waar het nodig is. Maar omdat je nier niet eens 1% van je lichaamsgewicht beslaat, komt 99% van het medicijn daar waar het niet nodig is.
Aan de hand van het voorgaande kun je je al voorstellen dat ik, waar mogelijk, de elektrische behandelconcepten verkies boven medicijnen.
Natuurlijk is elektrotherapie niet geschikt voor de behandeling van een reeks aandoeningen of toestanden (bijvoorbeeld infecties, traumatisch letsel) of in ieder geval niet in de acute fase.
Maar dat geldt voor alles. Een lepel is om soep mee te eten en niet om een kalkoen mee in stukken te snijden.
De indicatie is de wetenschap! Met andere woorden: je moet weten welke methode het meest effectief is voor welke ziekte. In veel gevallen is dat een medicijn en in vele andere gevallen kan elektrotherapie de beste keuze zijn.
