Elektriciteit - de fundamentele aard van het menselijk lichaam
Als elektriciteit niet bestond, zou je dit artikel nu niet kunnen lezen. Niet alleen omdat je computer dan niet zou werken, maar ook omdat je hersenen zonder elektriciteit niet functioneren! Elke beweging, gedachte en emotie berust op elektrische signalen. Deze maken de werking van je lichaam mogelijk en sturen die ook.
Op de natuurkundelessen heb je geleerd dat alles uit atomen bestaat, die weer uit protonen, neutronen en elektronen bestaan. Protonen zijn positief, neutronen neutraal en elektronen negatief geladen. Als deze niet in evenwicht zijn, is het atoom positief of negatief geladen. Het ladingverschil maakt de stroom van elektronen mogelijk, wat elektrische stroom creëert.
Aangezien er in je lichaam ontelbare atomen zijn, kunnen deze samen elektrische energie produceren. Grappig genoeg kun je zeggen dat je lichaam ook een elektriciteitscentrale is.
Waar gebruikt het lichaam elektriciteit voor?
Wanneer je hersenen "tegen je hand zeggen" om het glas vast te pakken, sturen ze via de zenuwen "signalen" naar de spiercellen in je hand zodat die samentrekken. Dit zijn volledig elektrische signalen. Hetzelfde geldt wanneer het beeld van je oog naar je hersenen wordt gestuurd of wanneer je gedachten zich vormen.
Elke cel in je lichaam functioneert elektrisch, dus elektronen reizen niet langs kabels (zoals in machines), maar de elektrische lading springt van de ene cel naar de andere cel waarmee ze in contact staat en bereikt zo zijn bestemming. Bijvoorbeeld van een zenuwcel in de hersenen naar een andere in het ruggenmerg en van daar naar een spier.
Elektriciteit is de sleutel tot overleving!
Elektrische signalen zijn heel snel en zorgen voor de uiterst snelle, bijna directe overdracht van "controle"-berichten. Daardoor kun je wegspringen bij een plots gevaar, je hand terugtrekken als je je aan een doorn prikt of een brandwond voorkomen. Als deze regeling alleen via chemische reacties zou verlopen, dat wil zeggen door het verplaatsen van chemische stoffen om instructies te geven, zou je snel sterven (of in mildere gevallen je vinger flink verbranden omdat je niet in één oogopslag het hete oppervlak weg kunt trekken).
Je hart wordt ook volledig elektrisch geregeld. De sinusknoop in het rechteratrium van je hart reguleert je hartslag gedurende je hele leven. Enerzijds heeft hij een automatisme dat de hartcontractie 60-80 keer per minuut activeert. Anderzijds past hij de hartslag aan op basis van de behoeften. Als je bijvoorbeeld rent, stijgt de hartslag door de toenemende behoefte aan bloedtoevoer. Als je stopt, daalt hij weer.
Waar komt de lichaams‑elektriciteit vandaan?
Als er geen boodschap wordt doorgestuurd, dat wil zeggen in rust, heeft elke gezonde cel in het lichaam een licht negatieve lading.
Dit ontstaat doordat er een klein evenwichtsverschil bestaat tussen kalium- en natriumionen aan de binnen- en buitenzijde van de celmembraan (de twee zijden van het celmembraan). Dit is de membraanpotentiaal van de cel, die in de orde van grootte van -30 tot -50 microvolt ligt.
In rust zijn er binnenin de cel meer kaliumionen dan natriumionen. Buiten zijn natriumionen verder in de meerderheid. De kaliumion wordt in de tekst als negatief geladen beschreven, daarom is de binnenkant van de cel licht negatief. De natriumionen worden als positief beschreven, waardoor de buitenzijde van het membraan positief is. Het ladingverschil is zo klein dat er geen elektronenstroom is en de cel geen elektriciteit produceert.
Als er echter een "boodschap" moet worden doorgestuurd, raakt dat evenwicht verstoord. Dit is een zeer ingewikkeld mechanisme dat natrium‑kaliumpoorten of -pompen wordt genoemd. Heel vereenvoudigd gebeurt het volgende: als een cel een impuls van een naastgelegen cel ontvangt, activeert die poort en laat ionen passeren. De negatief beschreven kalium verlaat de cel omdat het wordt "aangetrokken" door de positief beschreven buitenkant van het membraan. De positief beschreven natrium beweegt juist naar de negatieve binnenkant van de cel. Hierdoor veranderen de concentraties van de twee typen ionen en veroorzaakt de omkering van positieve en negatieve polen een elektrische impuls.
Deze impuls activeert in de volgende cel een vergelijkbaar proces, wat weer een nieuwe lading voortbrengt, enzovoort. Op die manier beweegt een elektrische impuls totdat hij bijvoorbeeld de pijnprikkel van je teen naar je hersenen brengt.
Wat gebeurt er als de regeling faalt?
Aangezien alle lichaamsfuncties afhankelijk zijn van elektrische signalen, kan elke storing in het elektrische systeem van het lichaam tot ernstige problemen leiden.
Een elektrische schok of blikseminslag kan bijvoorbeeld "de zekering laten doorslaan", dat wil zeggen de elektrische werking van het lichaam stoppen (vergelijkbaar met een stroomuitval bij machines).
Natuurlijk zijn er ook minder ernstige elektro‑oorzaken die tot uiteenlopende klachten leiden. Een ziekte van de sinusknoop kan een "ontsteking van de ontsteking van de ontsteking" veroorzaken, met andere woorden de ontsteking kan leiden tot klachten en problemen. Of juist een te snelle hartslag opwekken, terwijl je in bed ligt en die hoge hartslag niet nodig is.
Een door elektrische impulsen veroorzaakte vaatspasme kan doorbloedingsstoornissen veroorzaken, wat kan leiden tot een beroerte of een hartinfarct.
Een milde regelingsstoornis kan uitmonden in primaire hypertensie van onbekende oorsprong of bijvoorbeeld in hyperhidrose — abnormaal zweten van de handpalmen.
Als elektriciteit zo fundamenteel is, waarom behandelen ze dan met medicatie?
Goede vraag! Het is duidelijk dat de hedendaagse medische behandelingen overwegend medicatiegericht zijn. Steeds grotere groepen mensen gebruiken dagelijks een of ander middel. Maar het effect is beperkt, want het aantal patiënten daalt niet; statistieken tonen juist een stijging. Als medicijnen genezen, zou dat aantal moeten dalen! De trend lijkt te zijn dat men niet de oorzaak (de verstoring van de elektrische regeling) aanpakt, maar de symptomen onderdrukt. Als gevolg daarvan moeten de meeste medicijnen levenslang worden ingenomen, omdat ze geen genezing veroorzaken.
Dat was niet altijd zo. Natuurlijke geneeswijzen (manuele therapie, geneeskrachtige kruiden), natuurlijke energieën (licht, ultrasoon, magnetisme, enz.) en elektriciteit stonden tot in het midden van de vorige eeuw vrijwel op gelijke voet. Sindsdien zijn ze geleidelijk uit de schijnwerpers gedrukt door de farmaceutische industrie. In de afgelopen 50-80 jaar is de farmaceutische industrie uitgegroeid tot een van de grootste bedrijven ter wereld (na olie, energie en de bankensector).
Enkele interessante feiten over lichaams‑elektriciteit
Dr. Harold Saxton Burr was van mening dat "elektriciteit een fundamentele eigenschap van elk levend organisme is". Met een reeks experimenten toonde hij aan dat levende organismen ook omgeven zijn door een onzichtbaar elektrisch veld meetbaar in microvolt, waarvan veranderingen zowel gezonde functies als ziektebeelden aangeven.
Dr. Robert Becker (1923-2008) voerde soortgelijke onderzoeken uit en mat met succes het elektrische potentiaal van het celmembraan.
Aan hem wordt de theorie van de "injury current" (letselstroom) toegeschreven. Volgens deze theorie raakt bij beschadiging van weefsel het elektrische ladingevenwicht van celmembranen verstoord en stopt de weefselfunctie. De energievorming van zieke (beschadigde, ontstoken) cellen, de eiwitsynthese en daarmee regeneratie- en genezingsprocessen houden op. Dr. Becker stelde vast dat de elektrische lading van beschadigde gebieden positief wordt en tijdens het genezingsproces langzaam terugkeert naar een neutrale, nulwaarde.
Hij begon salamanders te bestuderen, amfibieën die bekend staan om hun vermogen om verloren staarten en zelfs ledematen te laten teruggroeien. Hij merkte dat bij deze dieren de lading van beschadigd weefsel niet naar nul terugkeert, maar negatief wordt. In een studie uit 1972 rapporteerde hij dat hij bij proefdieren (ratten) die ledematen hadden verloren na elektrische stimulatie vergelijkbare processen waarnam als bij salamanders, hoewel ratten in de natuur niet het vermogen hebben ledematen terug te groeien.
Radioloog Dr. Björn Nordenström merkte bij de analyse van ongeveer 7000 thoraxfoto's dat rond longtumoren een duidelijk afgebakend gebied van 2-3 mm zichtbaar was, dat hij een "kroon" noemde (wegens de gelijkenis met het corona‑verschijnsel rond de zon). Gerichte onderzoeken toonden aan dat er een significant verschil in elektrische potentiaal is tussen de zieke (tumor)cellen en het gezonde weefsel aan de rand. Zijn bekendste werk is de ontwikkeling van een elektrische behandelingsmethode voor longtumoren. Voor deze methode ontving hij een Nobelprijs.
Op basis van het voorgaande tonen recentere onderzoeken aan dat de volgens Becker beschreven letselstroom kan worden opgeheven met microstroombehandelingen. Hierdoor wordt de celwerking hersteld en kan de energievorming zelfs 5-8 keer toenemen. Dit vormt de basis van genezing.
Dit alleen al kan enorme betekenis hebben voor de behandeling en regeneratie van chronische ontstekingen en slijtage van gewrichten.
Uit het bovenstaande valt mijn mening af te leiden: aangezien je lichaam volledig door elektriciteit wordt aangestuurd, zou onderzoek naar elektriciteit veel meer rol moeten spelen bij het ontstaan van ziekten en natuurlijk ook bij de behandeling ervan.
